جرعه ای شعور

امان از تو که نمیدانم چرا عاشقت هستم

بارها و بارها از خودم پرسیدم و حلاجیت کردم

همه ورت را خوب نگریستم تا دلیلی بیابم

قد و بالایت را

رنگ نگاهت را

حرف زدنت را

بوسه هایت را

هیچ کدام کافی نبود

جز قوسی که در بازوانت دیدم

جز برجستگی سینه ات

که همه نشان از حس حمایت دارد

من هرآنچه سرکش باشم

ولی بدان حمایت تو مرا دیوانه میکند

روزی که قوس بازوانت را از من دریغ کنی

عشقم را روی کولم می گذارم و می روم.

جرعه ای شعور...

کافه چی بشقاب و چنگال ها را جلوی من و تو گذاشت ذوق کیک تولد و گل پر طراوت روی میز در فضا موج میزندنگاه مهربان تو دستان بزرگ پر سخاوتت بوسه های یواشکی نگاه کنجکاو زوج کناری گرمای دوست داشتن تو زیر پوستم عشق بازی انگشتها در زیر میز کودکانه میخندم عاشقانه نگاهم می کنی ... چه همه چیز رویایی شده آدمها ناغافل مهربان شده اند خانم بلند بالای آلمان برگشته به خانم مهربان کافه چی عکسهای قدیمی اش را نشان م جرعه ای شعور...

دوستت دارم

اما سردرگمم

بیا اما مصلحتی نمان

عاشقت هستم اما نگران هم هستم

مسیر پرپیچ و تاب زندگی را هن هن کنان میرم

عرق سردی که بر پیشانی ام نشسته را پاک میکنم

میروم این راه را چه تو نگاهم کنی چه نکنی

نگاهم کنی می درخشم نکنی فقط میروم پژمرده و دل مرده

تو باشی یا نباشی من نفس خواهم کشید

باشی در هستی جریان خواهم داشت نباشی فقط نفس میکشم

کدام را برگزینم؟

وقتی هیچ چیز در حد اختیار من نیست

حتی بودن و ماندن تو! ! !

جرعه ای شعور...

گاهی دلم برای خودم تنگ میشود

در کدامین پستو خوشبختی من جا مانده است؟

دل خوش را خدای من کجا به یادگار گذاشته است؟

منی که تمام من عشق ورزیدن است چگونه با این داغ بر دل نشسته تاب بیاورم؟

چگونه عادت کنم به نفرتی که می بارد از نزدیک ترین دم و باز دم انسانی؟

چگونه درک کنم رنج دوست نداشتن را؟

چگونه بفهمم دلی را که برای شادی نزدیک ترین موجود زنده نمیتپد؟

گاهی دلم برای خودم تنگ میشود

از بس خودم نبوده ام

از بس شادی ام در پس غم محو شد.

تا یار کاغذی من به آشوب نرسد!

جرعه ای شعور...

من زیاد فکر می کنم. بیش ار حدو گاهی فقط گاهی به خطا می روم. فکر میکردم بی تو یعنی مردن. اما خطا کردم. من نمردم. هنوز نفس می کشم. شاید عشق هم از من و تو ناامید شد و رفت که رفت که رفت. تو به من هم گل دادی و هم تازیانه. همه تازیانه هایت را به محبت تمام گلهایت فراموش میکنم. اما خودت را هرگز فراموش نمیکنم. شاید سیلی سیاست مردانه ات مرا آزرد اما محبت بی دریغت مرا سرمست کرد. شاید دیر باور کردمت تو را در جرعه ای شعور...

آرام باش ارام جانم!

زندگي در گذر ثانيه هايش درس بزرگي به من داد...

كه هميشه والاتر از مصلحت بينديشم

ياد داد كه بگذرم و روان شوم

قلبم را بچلانم و خالي كنم

مهربانم!

با خودت مهربانتر باش.

عشقت را نثار عشقهايت كن

لبخند را قرباني لحظه هايت كن

و بوسه هايت را نثار آنان که در کنارتند

در پايان

مرا در اين مسير پرپيچ و خم بدرقه كن

دعاي پرمحبتت را پشت سرم بريز

و برايم آرزوي لبخند كن.

جرعه ای شعور...

و تو چه میدانی رفتن چیست! وقتی هزار بهانه داری و فقط یک بهانه برای نرفتن!همان یک بهانه کافی است تا پای رفتنت بلغزد. چقدر ظالم شده ام که همان یک بهانه را با دستهای خودم به قتلگاه می برم. وای از این بهانه که چه معصومانه نگاهم می کند. خاطرات تنها اسلحه اوست که با فراموشی خلع سلاحش کرده ام. این تنها جنگی است که ماه ها درگیرش بوده ام. بهانه ی بیچاره قطره آبی می خواهد و من ... ...وای از من تمام شد! با جرعه ای شعور...

وای که چه زیباست این بیت:

طلوع نگاه ، شروع شراب از مختصات نام توست

ایمان من در حلقه ی هندسه ی اندام توست

ببار ای ابر مِی اندود من مستانه ام کن

بسوز اندیشه را از بیخ و بُن دیوانه ام کن

چو رودی بر روانم شو روان ای دولت شب

بکن تن را زمن ، من را زجان جانانه ام کن

جرعه ای شعور...

چه آسان از هم گذر کردیم دیدی من بیچاره چه آسان باختم!باختنم را به پای کی بنویسم؟ تویی که پر ز ادعای عشق بودی یا منی که بی تو بودن برایم بی معنی بود؟ حسرتهایم را سر مزار کدام قلب بی تپشی پر پر کنم وقتی با نگاهی که دیگر عمیق نبود مرا نگریستی؟ زمانی یکتای من در شهری پر از دوره گرد، ادعای ملوکانه داشت و اینک او هم پاپتی شده است. بی عشق و بی احساس! چه ماند از آنهمه سوسوی این فانوس در این غربتکده؟ جز ل جرعه ای شعور...

جرعه ای شعور میخواهم تا بریزم به پای درخت انسانیتی که از بی عشقی پر پر می شودقهوه ای با طعم تلخ گذشت تا بگذرم از این هیاهویی که در قلبم به پاست آشوبی که هر لحظه حلقه را بر گلویم تنگتر می کند و میگیرد از من نعمت زندگی کردن را به جرم چیزی که دیگران ندارندش به جرم فهم عشق ذره ای فهم می خواهم برای بشریتی که در این خاک بی صاحب ادعای خدایی می کند ذره ای اشک می خواهم تا برون بریزم تمام آن طعم گس و تلخ جرعه ای شعور...